Η ρευστότητα των ορίων ανάμεσα στα φύλα και η αποδοχή της υποκειμενικής εμπειρίας του σώματος —πέρα από τη βιολογική του διάσταση— αποτέλεσαν τον θεωρητικό άξονα αυτής της Performance. Στο πλαίσιο αυτό, το αρχέτυπο του Ερμαφρόδιτου, όπως εμφανίζεται στις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, αλλά και η πλατωνική έννοια του ανδρόγυνου στο Συμπόσιο και τον Κρίτια, ανέδειξαν την πρωταρχική επιθυμία για ένωση με το «άλλο μισό».

 Ως ομάδα ερευνήσαμε την ανθρώπινη φύση μέσα από τις αισθήσεις, την μνήμη και την σωματική παρουσία στον χώρο. Η διαδικασία αναπτύχθηκε οργανικά, μέσα από αυτοσχεδιασμούς και τη συνάντηση μεταξύ της Μαίρης Ράντου (χορεύτρια – χορογράφος) και του Νίκου Κανελάκη (συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής). Ο ήχος αποτέλεσε θεμελιώδες οργανικό κομμάτι της performanceκαι δημιουργήθηκε παράλληλα με τους σωματικούς αυτοσχεδιασμούς.